consigna

Occitan

Etimologia

De consignar.

Prononciacion

/kunˈsinno̞/, /kunˈsinno̞/, provençau /kũⁿˈsino̞/, /kũⁿˈsino̞/

Sillabas

con|sig|n

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
consigna	consignas
[kunˈsinno̞]	[kunˈsinno̞s]

consigna femenin

1. Òrdre donat a un soldat.
2. (per extension) Òrdre donat a un qualqu'un.
3. Privacion de sortida donada a de soldats o d'escolans.
4. Airal per i clavar los bagatges dins las garas, les aeropòrts e autres lòcs obèrts al public.
5. Soma remboursabla balhada a lo que consigna un embalatge.
6. (Al plural) Informacions o directivas presentadas als diferents actors d’una operacion abans que comence.

Parents

• consignar

Traduccions

Provacion de sortida
alemand: Arrest (de), Hausarrest (de), Ausgangssperre (de) anglés: basc: catalan:	espanhòl: consigna (es) francés: consigne (fr) italian: portugués:

Soma remboursabla
alemand: Pfand (de) anglés: Pfand (en) basc: catalan:	espanhòl: francés: consigne (fr) italian: portugués:

Forma de vèrb

consigna

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de consignar
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de consignar