decana

Occitan

Etimologia

Del latin decanus « cap de detz personas ».

Prononciacion

lengadocian /deˈkano̞/, /deˈkano̞/, provença /deˈkanə/, /deˈkanə/

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
decana	decanas
[deˈkano̞]	[deˈkano̞s]

decana femenin, (equivalent masculin: decan)

1. Aquela qu'es mai anciana segon l’òrdre de recepcion dins un còrs, dins una companhiá.
2. (diplomacia) Nom designant l'ambaissairitz avent passat mai de temps dins lo país d'acuèlh.
3. (particular, cristianisme) Títol de dignitat eclesiastica.
4. (educacion) Tírol de la primièra dignitat dins las facultats d’una universitat.
5. Mai anciana en edat dins las assembladas.

Variantas dialectalas

• degana

Derivats

• deganat

Traduccions

alemand: Dekan (de) anglés: dean (en) basc: catalan: degana (ca)

espanhòl: decana (es) francés: doyenne (fr) italian: decana (it) portugués: decana (pt), reitora (pt) (Universitat)

Espanhòl

Etimologia

Del latin decanus « cap de detz personas ».

Prononciacion

/deˈkana/, /deˈkana/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
decana	decanas

decana femenin, (equivalent masculin: decano)

1. decana ^(oc)

Portugués

Etimologia

Del latin decanus « cap de detz personas ».

Prononciacion

[?]

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
decana	decanas

decana femenin, (equivalent masculin: decano)

1. decana ^(oc), Aquela qu'es mai anciana.