indignat

Occitan

Etimologia

De indignar.

Prononciacion

legadocian, gascon /inðinˈnat/, /inðinˈnat/

provençau /ĩⁿˈdigna/, /ĩⁿˈdigna/

Sillabas

in|dig|nat

Adjectiu

indignat

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
	Singular	Plural
Masculin	indignat	indignats
	[inðinˈnat]	[inðinˈnats]
Femenin	indignada	indignadas
	[inðinˈnaðo̞]	[inðinˈnaðo̞s]

1. Que fa mòstra de l’indignacion fàcia a quicòm de marrit o d’injust.

Derivats

• indignadament

Parents

• indignacion
• indignar
• indignitat

Traduccions

alemand: empört (de) anglés: indignant (en) basc: catalan: indignat (ca)

espanhòl: indignado (es) francés: indigné (fr) italian: indignato (it) portugués: indignado (pt)

Nom comun

indignat masculin, (femenin: indignada)

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
indignat	indignats
[inðinˈnat]	[inðinˈnats]

1. Aquel que sentís l'indignacion fins a ne far mòstra.

Forma de vèrb

indignat

1. participi passat al masculin singular de indignar.

Catalan

Etimologia

De indignar.

Prononciacion

[?]

Sillabas

in|dig|nat

Adjectiu

indignat

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	indignat	indignats
Femenin	indignada	indignades

1. indignat ^(ca)

Forma de vèrb

indignat

1. participi passat al masculin singular de indignar.