jutjar

Occitan

Etimologia

Del latin judicare.

Prononciacion

/d͡ʒyˈd͡ʒa/, /d͡ʒyˈd͡ʒa/

França (Bearn) : escotar « jutjar »

Sillabas

jut | jar

Vèrb

jutjar

1. Se decidir per o contre quicòm.
2. Dr. Prononciar una senténcia.

Mots aparentats

• jutge
• jutjada
• jutjaire
• jutjament
• jutjariá

Traduccions

alemand: beurteilen (de) anglés: to judge (en) catalan: jutjar (ca) espanhòl: juzgar (es)

francés: juger (fr) italian: giudicare (it) portugués: julgar (pt) romanés: judeca (ro)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	jutjar
Gerondiu	jutjant
Participi passat
	singular			plural
masculin	jutjat			jutjats
femenin	jutjada			jutjadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	jutgi jutge	jutjas	jutja	jutjam	jutjatz	jutjan
Imperfach	jutjavi	jutjavas	jutjava	jutjàvem	jutjàvetz	jutjavan
Preterit	jutgèri	jutgères	jutgèt	jutgèrem	jutgèretz	jutgèron
Futur	jutjarai	jutjaràs	jutjarà	jutjarem	jutjaretz	jutjaràn
Condicional	jutjariái	jutjariás	jutjariá	jutjariam	jutjariatz	jutjarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	jutge	jutges	jutge	jutgem	jutgetz	jutgen
Imperfach	jutgèssi	jutgèsses	jutgès jutgèsse	jutgèssem	jutgèssetz	jutgèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	jutja !	—	jutgem !	jutjatz !	—
Negatiu	—	jutges pas !	—	jutgem pas !	jutgetz pas !	—
Nòtas