maniac

Veire tanben : manhac

Occitan

Etimologia

Del bas latin maniacus, del grèc ancien μανιακός maniacos, forma adjectivala de μανία mania (« baujum, folia »).

Prononciacion

/manj'ak/, /manj'ak/

França (Bearn) : escotar « maniac »

Sillabas

ma|ni|ac

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	maniac	maniacs
	[manj'ak]	[manj'aks]
Femenin	maniaca	maniacas
	[manj'ako̞]	[manj'ako̞s]

maniac

1. (psiquiatria) Que manifèsta una mania.
   • Deliri maniac.
2. (figurat) Que ten de passions o d'exigéncias exageradas.

Sinonims

• tissós
• maniagós

Parents

• mania

Traduccions

alemand: verrückt (de) anglés: faddy (en), finicky (en), maniacal (en) catalan: maníac (ca) espanhòl: maniaco (es)

francés: maniaque (fr) italian: maniaco (it) basc: maniatikoa (eu) portugués: maniaco (pt)

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
maniac	maniacs
[manj'ak]	[manj'aks]

maniac masculin (maniaca per una femna)

1. Aquel que patís de mania.
   • Un maniac dangierós.
2. (familièr) Aquel que ten d'abituds estranhas.

Traduccions

alemand: Verrückter (de) anglés: maniac (en) catalan: maníac (ca) espanhòl: maniaco (es)

francés: maniaque (fr) italian: maniaco (it) basc: maniatikoa (eu) portugués: maniaco (pt)

Anglés

Etimologia

Del bas latin maniacus mejans lo francés maniaque.

Prononciacion

EUA /ˈmeɪniˌæk/, /ˈmeɪniˌæk/

Reialme Unit (Southern England) : escotar « maniac »

Estats Units d'America (Tèxas) : escotar « maniac »

Sillabas

ma|ni|ac

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
maniac	maniacs
[manj'ak]	[manj'aks]

maniac

1. Aquel que patís de mania.
2. (familièr) Una persona que ten d'obsessions.