oratritz

Occitan

Etimologia

Del latin orator, deribat del vèrbe orare (« parlar »).

Prononciacion

/uɾa'tɾit͡s/, /uɾa'tɾit͡s/ França (Bearn) : escotar « oratritz »

Sillabas

o|ra|tritz

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
oratritz	oratrises
[uɾa'tɾit͡s]	[uɾa'tɾise]

oratritz femenin (per un òme: orator)

1. Persona que compausa, que prononcia de discors o d'obratges d’eloquéncia.
2. (teatre) Persona que pren la paraula al nom d’una tropa de comedians.

Variantas

• oratora

Traduccions

alemand: anglés: orator (en) (persona eloquenta), speaker (en) (d'un eveniment) catalan: oradora (ca) espanhòl: oradora (es)

francés: oratrice (fr) italian: oratora (it) basc: , oradora (eu) portugués: oradora (pt)