purgatiu

Occitan

Etimologia

Del latin purgativus « de purgacion ».

Prononciacion

lengadocian, gascon /pyɾɣa'tiw/, /pyɾɣa'tiw/

procençau /pyʀga'tiw/, /pyʀga'tiw/

Sillabas

pur|ga|tiu

Adjectiu

purgatiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	purgatiu	purgatius
	[pyɾɣa'tiw]	[pyɾɣa'tiws]
Femenin	purgativa	purgativas
	[pyɾɣa'tiβo̞]	[pyɾɣa'tiβo̞s]

1. Qu'a la proprietat de purgar.

Parents

• purga
• purgar
• purgatòri

Sinonims

• laxatiu

Traduccions

alemand: reinigend (de) anglés: purgative (en) basc: catalan: purgatiu (ca)

espanhòl: purgativo (es) francés: purgatif (fr) italian: purgativo (it) portugués: purgativo (pt)

Nom comun

purgatiu masculin

Declinason
Singular	Plural
purgatiu	purgatius
[pyɾɣa'tiw]	[pyɾɣa'tiws]

1. (farmacia, medecina) Substància qu'a la proprietat de purgar.

Sinonims

• purga
• laxatiu

Traduccions

alemand: abführend (de) anglés: purgative (en), purge (en) basc: catalan: purgant (ca)

espanhòl: purgativo (es) francés: purgatif (fr) italian: purgante (it), purga (it) portugués: purga (pt), purgativo (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin purgativus « de purgació ».

Prononciacion

Balearic /puɾɡəˈtiw/, /puɾɡəˈtiw/

Central /purɡəˈtiw/, /purɡəˈtiw/

Valencian /puɾɡaˈtiw/, /puɾɡaˈtiw/

Sillabas

pur|ga|tiu

Adjectiu

purgatiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	purgatiu	purgatius
Femenin	purgativa	purgatives

1. purgatiu ^(oc)