timp

Occitan

Etimologia

Del latin templum.

Prononciacion

/tim/, /tim/

Sillabas

timp

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
timp	timps
[tim]	[tims]

timp masculin (lengadocian)

1. Anat. Part laterala del cap entre l'aurelha e lo front.

Variantas dialectalas

• tempe
• temp (gascon)
• temple (gascon)
• tempa (gascon)
• templa (gascon)

Traduccions

alemand: Schläfe (de) femenin anglés: temple (en) arabi : صدغ (ar) masculin (ṣadğ) eslau ancian : кротафъ (cu) masculin espanhòl: sien (es) masculin finlandés: ohimo (cu) francés: tempe (fr) femenin

italian: tempia (mk) femenin nuxalk: skulhuulhan (blc) rus : висок (ru) masculin sami del nòrd : geađaš (se) ucraïnian: скроня (uk) femenin umbuygamu: eloy' (umg)

Meglenoromanés

Etimologia

Del latin tempus. Comparar amb lo romanés timp.

Prononciacion

/timp/, /timp/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
timp	timpur
[timp]	[ˈtimpur]

timp neutre

1. Temps (periòde).

Referéncias

• Petar Atanasov, 1990, Le mégléno-roumain de nos jours, Balkan-Archiv, Neue Folge, Beiheft Band 7, Amborg, Helmut Buske Verlag.

Romanés

Etimologia

Del latin tempus. Comparar amb lo meglenoromanés timp.

Prononciacion

/timp/, /timp/

Romania (Craiova) : escotar « timp »

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
timp	timpuri
[timp]	[ˈtimpurʲ]

timp neutre

1. Temps (periòde).