Veire tanben : traca

Occitan

Desverbal del latin classic trahere (latin popular tractiare), « tirar, traïnar ».

lengadocian, gascon /ˈtɾaso̞/

provençau /ˈtɾasə/

tra | ça (2)

Nom comun

traça femenin

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
traça	traças
[ˈtɾaso̞]	[ˈtɾaso̞s]

Marca daissada segon çò que passèt: pesada ; patada ; detada ; rodal ;
- La traça de las ròdas dins la nèu o dins la fanga.
- Seguir q.q. a la traça seguir sas pesadas.
vestigi
- Trobam pas traça d'aquela batalha.
Çò que demora en fèbla quantitat o en mendre proporcion.
- L'analisi revelèt de traças de mercuri
(espacialament) (entalha que fan los roquièrs dins lo ròc ; aplech de roquièr / de traçaire
(Per extension) Marca que resulta d’una accion.
(Figura) (Per analogia) Impression daissada per un eveniment.
- Aquela aventura daissèt de traças prigondas dins ma ment.

traça

traça

/tʁasa/

tra | ça (2)

traça

Desverbal del latin classic trahere (latin popular tractiare), « tirar, traïnar ».

Portugal /tɾɐˈsaɾ/

Brasil /tɾaˈsa(ɾ)/

tra | ça (2)

Declinason
Singular	Plural
traça	traças

traça femenin

traça femenin

nom vernacular d'insèctes pertusant en manjant lo papèl, teissuts, fusta, granas de cerealas
(Brasil) insècte manjaire de celulòsi, subretot lo papèl, de forma larval que s'abriga dins una capsula tubulara que ten una sortida per cade tèrma opausts, e que en forma adulta es de còrs argentat.

traça