èstre

Occitan

Etimologia

Del latin vulg. essere, del latin class. esse.

Prononciacion

[ˈɛstɾe]

França (Bearn) - Lengadocian : escotar « èstre »

Vèrb

èstre (auvernhat) (lengadocian) (provençau) (vivaroaupenc)

1. Existir.
2. Demorar dins un luòc per qualqu'un o quicòm a un moment determinat.

Variantas dialectalas

• èsser
• estar / èster

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	èsser èstre
Gerondiu	essent
Participi passat
	singular			plural
masculin	estat			estats
femenin	estada			estadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	soi	ès	es	sèm	sètz	son
Imperfach	èri	èras	èra	èrem	èretz	èran
Preterit	foguèri	foguères	foguèt	foguèrem	foguèretz	foguèron
Futur	serai	seràs	serà	serem	seretz	seràn
Condicional	seriái	seriás	seriá	seriam	seriatz	serián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	siá	siás	siá	siam	siatz	sián
Imperfach	foguèsse	foguèsses	foguèsse	foguèssem	foguèssetz	foguèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	siá !	—	siam !	siatz !	—
Negatiu	—	siás pas !	—	siam pas !	siatz pas !	—