anèu

Veire tanben : aneu

Occitan

Etimologia

Dau latin anĕllus « anèu petit », diminutiu d'anŭlus « anèu ».

Prononciacion

/aˈnɛw/, /aˈnɛw/

Sillabas

a | nèu

Nom comun

Declinason
Dialècte : provençau
Singular	Plural
anèu	anèus
[aˈnɛw]	[aˈnɛw]

anèu masculin (provençau)

1. Peça de metau o d'una autra matèria resistenta, en forma de ceucle.

Variantas dialectalas

• anèla (lengadocian)
• anèra (gascon)
• anèth (gascon)
• anèra (gascon)
• aneu (lemosin), (vivaroalpenc)

Traduccions

alemand: Ring (de) masculin anglés: ring (en)

catalan: anell (ca) masculin francés: anneau (fr) masculin