aneu

Veire tanben : anèu

Occitan

Etimologia

Dau latin anĕllus « aneu petit », diminutiu d'anŭlus « aneu ».

Prononciacion

/aˈnø/, /aˈnø/ (naut lemosin)

Sillabas

a | neu

Nom comun

Declinason
Dialècte : naut lemosin
Singular	Plural
aneu	aneus
[aˈnø]	[aˈnø]

anèu masculin (lemosin) (vivaroaupenc)

1. Peça de metau o d'una autra materia resistenta, en forma de cercle.

Variantas dialectalas

• anèla (lengadocian)
• anèra (gascon)
• anèth (gascon)
• anèra (gascon)
• anèu (provençal)

Traduccions

alemand: Ring (de) masculin anglés: ring (en)

catalan: anell (ca) masculin francés: anneau (fr) masculin