bloquier

Un bloquier cèlta trobat en Anglatèrra

Occitan

Etimologia

→ Etimologia de completar. (Ajustar)

Prononciacion

/bluˈkje/, /bluˈkje/

Nom comun

Declinason
Dialècte : provençau
Singular	Plural
bloquier	bloquiers
[bluˈkje]

bloquier masculin (provençau) (vivaroaupenc)

1. Arma défensiva, portada per un combatent per se parar e facha ordinàriamant de fusta, de metau o de coire.

Variantas dialectalas

• bloquièr (lengadocian)
• boclèr (gascon)
• escut
• targa

Traduccions

alemand: Schild (de) masculin anglés: shield (en) catalan: escut (ca) masculin dyirbal : bigan (dbl) eslau ancian: штитъ (cu) masculin espanhòl: escudo (es) masculin francés: bouclier (fr) masculin, écu (fr) masculin georgian: ფარი (ka) huron : ɩandieᴕara (huron)

islandés: skjöldur (is) masculin italian: scudo (it) masculin nhanda : wurnda (nha) paiute del nòrd : tabbu (pao) portugués: escudo (pt) masculin rus: щит (ru) masculin tharrgari : wurda (dhr) wajarri : gurnda (wbv)