bocla

Occitan

Etimologia

Del latin buccula « mentonièra del caco », diminutiu de bucca (« boca »).

Prononciacion

lengadocian, gascon /ˈbuklo̞/, /ˈbuklo̞/

provençau /ˈbuklə/, /ˈbuklə/

Nom comun

bocla femenin

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
bocla	boclas
[ˈbuklo̞]	[ˈbuklo̞s]

1. Anèl de metal o d'autra matèria.
2. (per extension) Cercle o corba que torna a son punt de partença.
3. (figurat) Çò que vira, e torna a son punt de partença.

Variantas dialectalas

• bloca (provençau)

Sinonims

objècte bagada fivèla gansa

figurat circuit torn virada

Derivats

• boclar

Traduccions

Corba que torna a son punt de partença
alemand: Schlinge (de), Schleife (de) anglés: loop (en) basc: catalan: llaç (ca)	espanhòl: lazo (es) francés: boucle (fr) italian: circlo (it) portugués: laço (pt)

Forma de vèrb

bocla

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de boclar.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de boclar.