dissidenta

Occitan

Etimologia

Del latin dissidens, participi présent de dissidere (« èsser en oposicion »)

Prononciacion

lengadocian, gascon /disiˈðento̞/, /disiˈðento̞/, provençau /disiˈdẽⁿtə/, /disiˈdẽⁿtə/

Sillabas

dis|si|dent

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
dissidenta	dissidentas
[disiˈðento̞]	[disiˈðento̞s]

dissidenta femenin, (equivalent masculin: dissident)

1. Persona que se desmarca d'una doctrina religiosa o d'un dògma.
2. (istòria) Opausant al regim politic totalitari que, dins l'URSS e sos satellits, etc., luchavan contra lo comunisme.

Sinonims

• rebèla
• quismatica
• erètja
• desertora / desertritz

Traduccions

alemand: Dissidentin (de), Andersdenkender (de) anglés: dissident (en) basc: catalan: dissident (ca)

espanhòl: disidente (es) francés: dissidente (fr) italian: dissidente (it) portugués: dissidente (pt)

Forma d'adjectiu

dissidenta

1. Femenin singular de dissident.