dissident

Occitan

Etimologia

Del latin dissidens, participi présent de dissidere (« èsser en oposicion »)

Prononciacion

lengadocian, gascon /disiˈðent/, /disiˈðent/, provençau /disiˈdẽⁿ/, /disiˈdẽⁿ/

França (Bearn) : escotar « dissident »

Sillabas

dis|si|dentdissident

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian
	Singular	Plural
Masculin	dissident	dissidents
	[disiˈðent]	[disiˈðents]
Femenin	dissidenta	dissidentas
	[disiˈðento̞]	[disiˈðento̞s]

dissident

1. (politica, religion) Que profèsssa una doctrina, una opinion diferenta d'aquela del mai grand nombre.

Sinonims

• rebèl
• esquismatic
• eretic

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
dissident	dissidents
[disiˈðent]	[disiˈðents]

dissident masculin, (equivalent femenin: dissidenta)

1. Persona que se destria d'una doctrina religiosa o d'un dògma.
2. (istòria) Opausant al regim politic totalitari que, dins l'URSS e sos satellits, etc., luchavan contra lo comunisme.

Sinonims

• rebèl
• esquismatic
• erètge
• desertor

Parents

• dissidéncia

Traduccions

alemand: Dissident (de), Andersdenkende (de) anglés: dissident (en) basc: catalan: dissident (ca)

espanhòl: disidente (es) francés: dissident (fr) italian: dissidente (it) portugués: dissidente (pt)

Anglés

Etimologia

Del latin dissidens, participi présent de dissidere (« èsser en oposicion »)

Prononciacion

/ˈdɪsɪdənt/, /ˈdɪsɪdənt/

Sillabas

dis|si|dent

Adjectiu

dissident

1. dissident ^(oc)

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
dissident	dissidents
[ˈdɪsɪdənt]	[ˈdɪsɪdənts]

dissident

1. dissident ^(oc)

Catalan

Etimologia

Del latin dissidens, participi présent de dissidere (« èsser en oposicion »)

Prononciacion

Espanha (Barcelona) : escotar « dissident »

Prononciacion

/disiðén/, /disiðén/

Sillabas

dis|si|dent

Adjectiu

dissident masculin o femenin, (Plurals: dissidents)

1. dissident ^(oc)

Nom comun

dissident masculin o femenin, (Plurals: dissidents)

1. dissident ^(oc)