docile
Aparéncia
Occitan
Etimologia
Del latin docilis « disausar a se cultivar, qu'apren aisidament, docil ».
Prononciacion
/duˈsile/ França (Bearn) : escotar « docile »
Sillabas
do|ci|le
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Dialècte : lengadocian | ||
| Singular | Plural | |
| Masculin | docile | dociles |
| [duˈsile] | [duˈsiles] | |
| Femenin | docila | docilas |
| [duˈsilo̞] | [duˈsilo̞s] | |
docile
Variantas dialectalas
Derivats
Sinonims
Traduccions
|
|
Anglés
Etimologia
Del latin docilis « disausar a se cultivar, qu'apren aisidament, docil ».
Prononciacion
General /ˈdəʊsaɪl/, EUA /ˈdɑːsəl/, /ˈdɑːsaɪl/
Sillabas
do|ci|le
Adjectiu
docile
Francés
Etimologia
Del latin docilis « disausar a se cultivar, qu'apren aisidament, docil ».
Prononciacion
/dɔsil/
Sillabas
do|ci|le
Adjectiu
docile masculin o femenin, plural: dociles
Italian
Etimologia
Del latin docilis « disausar a se cultivar, qu'apren aisidament, docil ».
Prononciacion
/'dɔʧile/
Sillabas
do|ci|le
Adjectiu
docile masculin o femenin, plural: docili