ressortir

Occitan

Etimologia

(nom 1) De sortir amb lo prefix «re-».

(nom 2) De ressòrt.

Prononciacion

/resuɾˈti/, /resuɾˈti/

Sillabas

re|ssor|tir

Vèrb 1

ressortir

1. Tornar sortir
2. (figurat) Aparéisser en oposicion marcanta, salhenta, aparéisser netament.

Vèrb 2

ressortir

1. (organizacion judicària) Èsser de la juridiccion de
2. (per extension) Concernir, se raportar a.

Èsser de la juridiccion de
alemand: come under the jurispendence (de) anglés: basc: catalan: ésser competència (ca)	espanhòl: francés: ressortir (fr) italian: portugués:

Catalan

Etimologia

De sortir amb lo prefix «re-».

Prononciacion

Oriental: central /rəsurˈti/, /rəsurˈti/ balear /rəsoɾˈti/, /rəsoɾˈti/, /rəsurˈti/, /rəsurˈti/

Occidental: nord-occidental /resorˈti/, /resorˈti/, valencian /resoɾˈtiɾ/, /resoɾˈtiɾ/

Sillabas

re|ssor|tir

Vèrb

ressortir

1. (figurat) Aparéisser netament: ressortir ^(oc)
2. Se distinguir

Francés

Etimologia

De sortir amb lo prefix «re-».

Prononciacion

/ʁəsɔʁtiʁ/, /ʁəsɔʁtiʁ/

Sillabas

re|ssor|tir

Vèrb

ressortir

1. ressortir ^(oc)