templièr

Occitan

Etimologia

Del latin templaris « del temple, de temple »

Prononciacion

lengadocian, gascon /templiˈɛ/, /templiˈɛ/, provençau /tẽⁿpliˈɛ/, /tẽⁿpliˈɛ/

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	templièr	templièrs
	[templiˈɛ]	[templiˈɛs]
Femenin	templièra	templièras
	[templiˈɛɾo̞s]	[templiˈɛɾo̞s]

templièr

1. Relatiu a l'òrdre del Temple e a sos membres.

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
templièr	templièrs
[templiˈɛ]	[templiˈɛs]

templièr masculin

1. Cavalièr d’un òrdre religiós militar, instituit al començament del sègle XII, per aparar lo reialme de Jerusalèm contra los musulmans.

Derivats

• preceptoral
• preceptorat

Traduccions

alemand: Templer (de) anglés: Templar (en) basc: catalan: templer (ca)

espanhòl: templario (es) francés: templier (fr) italian: templer (it) portugués: templário (pt)