Occitan

Del latin campsare, manlevat al grèc ancian κάμψαι (kámpsai).

/kanˈsa/, /kanˈsa/

can | sar (2)

Vèrb

cansar

Infinitiu	cansar
Gerondiu	cansant
Participi passat
	singular			plural
masculin	cansat			cansats
femenin	cansada			cansadas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	cansi canse^{[N 1]}	cansas	cansa	cansam	cansatz	cansan
Imperfach	cansavi	cansavas	cansava	cansàvem	cansàvetz	cansavan
Preterit	cansèri	cansères	cansèt	cansèrem	cansèretz	cansèron
Futur	cansarai	cansaràs	cansarà	cansarem	cansaretz	cansaràn
Condicional	cansariái	cansariás	cansariá	cansariam	cansariatz	cansarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	canse	canses	canse	cansem	cansetz	cansen
Imperfach	cansèssi	cansèsses	cansès cansèsse	cansèssem	cansèssetz	cansèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	cansa !	—	cansem !	cansatz !	—
Negatiu	—	canses pas !	—	cansem pas !	cansetz pas !	—
Nòtas
↑ Èst e nòrd-èst (Cevena, monpelhierenc, Gavaudan, orlhagués, nòrd-Roergue)