compaire

Occitan

Etimologia

Del latin compater « compaire, pairin », compaisat de cum e de pater.

Prononciacion

/kumˈpajɾe/, /kumˈpajɾe/, provençau /kũⁿˈpajʀe/, /kũⁿˈpajʀe/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
compaire	compaires
[kumˈpajɾe]	[kumˈpajɾes]

compaire masculin, (equivalent femenin al sens primièr: comaire)

1. (sens primier) Pairin d’un enfant, al respècte de la mairina e dels parents de l'enfant.
2. (per extension) (familièr) Qualqu’un amb qui es abitual de viure, amb qui se parla liurament.
3. Aquel qu'es lo complici d'un escamotaire, o d'un charlatan, per l’ajudar e realizar sas enganas, a abusar lo public.
4. Persona que'n segonda una autra per una mascariá.
5. Òme biaisut, subtil e artificiós.

Derivats

• compairatge
• compairejar