desuetud

Occitan

Etimologia

Del latin desuetudo « desacostumança, pèrda d’una abitud ».

Prononciacion

/dezɥeˈtyt/, /dezɥeˈtyt/

Sillabas

de|sue|tud

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
desuetud	desuetuds
[dezɥeˈtyt]	[dezɥeˈtyts]

desuetud femenin

1. Abandon en que cai una causa qu’òm practica, o qu’òm utiliza pas gaire mai.
2. (Linguistica) Se ditz d'un mot que l’emplec es passat d'usatge corrent, e que se compren gaireben pus.

Sinonims

• cessacion
• deseréncia
• desinterès
• deslembrièr
• desmembrièr
• disparicion
• oblit
• obsolescéncia

Antonims

• pertinéncia
• modernitat

Parents

• assuetud
• desuet

Traduccions

alemand: Veraltetsein (de) anglés: disuse (en), desuetude (en) basc: catalan: desuetud (ca)

espanhòl: desuso (es), obsolescencia (es) francés: désuétude (fr) italian: disuso (it), desuetudine (it) portugués: desuso (pt)