distincte
Aparéncia
Occitan
Etimologia
- Del latin distinctus
Prononciacion
/dis'tiŋ(k)te/, provençau /dis'tĩⁿkte/
Adjectiu
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | distincte | distinctes |
| [dis'tiŋ(k)te] | [dis'tiŋ(k)tes] | |
| Femenin | distincta | distinctas |
| [dis'tiŋ(k)to̞] | [dis'tiŋ(k)to̞s] | |
distincte
- Qu'es netament destriat d’una autra, en parlant d'unas causas.
- Qu'es percebut clar e net per la forma; que paréis pas confondut amb d’autres objèctes.
- Qu'es clar e net.
Variantas dialectalas
Derivats
Parents
Traduccions
Francés
Prononciacion
- /distɛ̃kt/
- França (Vendèa) : escotar « distincte »
Forma d'adjectiu
distincte
- Femenin singular de distinct