escoba

Un escoba anciana

Occitan

Etimologia

Del latin scōpa.

Prononciacion

/esˈkuβo/, /esˈkuβo/

França (Bearn) : escotar « escoba »

Sillabas

es | co | ba (3)

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
escoba	escobas
[esˈkuβo]	[esˈkuβos]

escoba femenin

1. Instrument tradicionalament compausat d'un margue de fusta amb de fibras vegetalas ligadas a son cap, que se fa servir per netejar lo sòl.
2. Mar. Fialat de pesca.

Sinonims

• balag
• balaja
• engranièra

Derivats

escobada escobadura escobaire escobar escobàs escobassa escobatge escobejar escobet escobeta

escobetar escobièr escobilh escobilhaire escobilhas escobilhar escobilhièr escobilhon escobilhonar escobilhum

Traduccions

alemand: Besen (de) masculin anglés: broom (en) neutre bulgar: метла (bg) catalan: escombra (ca) femenin, granera (ca) femenin espanhòl: escoba (es) femenin esperanto: balailo (eo) francés: balai (fr) masculin

italian: scopa (it) femenin mixtèc d'Alcozauca: ndàkù (xta) neerlandés: bezem (nl) masculin ongrés: seprű (hu) polonés: miotła (pl) portugués: vassoura (pt) romanés: mătură (ro) femenin

Forma de vèrb

escoba

1. Tresena persona del singular al present de escobar.

Espanhòl

Etimologia

Del latin scōpa.

Prononciacion

/esˈkoβa/, /esˈkoβa/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
escoba	escobas
[esˈkoβa]	[esˈkoβas]

escoba femenin

1. Escoba.