insulta

Occitan

Etimologia

Del latin insultus « accion d’assalhir, assalt, ataca ».

Prononciacion

gascon /inˈsylto̞/, /inˈsylto̞/; provençau /ĩⁿˈsyltə/, /ĩⁿˈsyltə/

França (Bearn) : escotar « insulta »

Sillabas

in|sul|ta

Nom comun

Declinason
Dialècte : gascon
Singular	Plural
insulta	insultas
[inˈsylto̞]	[inˈsylto̞s]

insulta femenin

1. Accion o efièch d’insultar.
2. Paraula o acte qu’insulta

Variantas dialectalas

• insult / insulte (lengadocian)

Parents

• insultador
• insultant
• insultar

Sinonims

• ofensa
• injúria
• otratge
• afront
• insoléncia
• vilania

Traduccions

alemand: Beleidigung (de), Beschimpfung (de) anglés: insult (en), slur (en) basc: catalan: insult (ca)

espanhòl: insulto (es) francés: insulte (fr) italian: insulto (it) portugués: insulto (pt)

Forma de vèrb

insulta

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de insultar.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de insultar.

Catalan

Prononciacion

[?]

Sillabas

in|sul|ta

Forma de vèrb

insulta

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de insultar.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de insultar.

Espanhòl

Prononciacion

[?]

Sillabas

in|sul|ta

Forma de vèrb

insulta

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de insultar.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de insultar.

Francés

Prononciacion

[?]

Sillabas

in|sul|ta

Forma de vèrb

insulta

1. Tresena persona del singular del passar simple de insulter.

Italian

Prononciacion

[?]

Sillabas

in|sul|ta

Forma de vèrb

insulta

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de insultar.
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de insultar.