balanç

Occitan

Etimologia

Del latin bilanx, de bi- (« dos còps ») e lanx (« platèl »)

Prononciacion

/baˈlans/, /baˈlans/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
balanç	balances
[baˈlans]	[baˈlanses]

balanç masculin

1. Movement per lançar, se lançar dempuèi una posicion d'equilibri.
2. Primièra impulsion.
3. Oscillacion, movement que pòrta un còrs quora d’un costat, quora de l’autre; l'espaci atal percorregut.
   • Lo balanç de las campanas.
4. (figurat) Esitacion.
   • Quina solucion prene? Soi en balanç.

Derivats

• prene de balanç

Parents

balança balançament balançar balançatge

balancejar balancièr bilanç

Sinonims

• brand
• campanejada
• impulsion
• vam
• cadéncia
• esitacion

Traduccions

alemand: Schwankung (de) anglés: swinging (en), rocking (en) basc: kulunkatu (eu) catalan: balanç (ca), balanceig (ca)

espanhòl: balanceo (es) francés: balancement (fr), branle (fr) italian: balançage (it), oscillazione (it) portugués: balanceamento (pt), oscilação (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin bilanx, de bi- (« dos còps ») e lanx (« platèl »)

Prononciacion

Espanha (Barcelona) : escotar « balanç »

Prononciacion

oriental /bəˈɫans/, /bəˈɫans/, occidental /baˈɫans/, /baˈɫans/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
balanç	balanços
[baˈlans]	[baˈlanses]

balanç masculin

1. balanç ^(oc)
2. bilanç ^(oc)