filosòf

Occitan

Etimologia

Del grèc ancian φιλόσοφος, philósophos (« aquel qu'aima la saviesa »).

Prononciacion

/filu'zɔf/, /filu'zɔf/

Sillabas

fi | lo | sòf (3)

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
filosòf	filosòfs
[filu'zɔf]	[filuˈzɔfs]

filosòf masculin (femenin: filosòfa)

1. Persona que practica la filosofia.
2. (per extension) Persona cultiva sa rason, que conforma sa conducha amb de principis e trabalha a fortificar son alma contra l'astrada ; persona que ten un comportament inspirat per la saviesa.
3. Persona que fa una vida tranquila e retirada, fòra de l’embarràs dels afars.
4. (pejoratiu) Personatge somaire, que manca del sens de la realitat.

Variantas dialectalas

• filosòfe

Traduccions

anglés : philosopher (en) catalan : filosòf (ca) esperanto : espanhòl : filósofo (es) finlandés : francés : philisophe (fr) alemand : Philosoph (de) grèc :

ido : indonesian : italian : filosofo (it) norvegian : portugués : folósofo (pt) rus : suedés : turc :

Adjectiu

Declinason
	Singular	Plural
Masculin	filosòf	filosòfs
	[filu'zɔf]	[filuˈzɔfs]
Femenin	filosòfa	filosòfas
	[filu'zɔfo̞]	[filu'zɔfo̞s]

filosòf

1. Qu'es resignat, qu'endura amb saviesa e fòrça d’alma las espròvas.
   • Se mostrèt plan filosòf en l'escasença.