obligat

Occitan

Etimologia

De obligar.

Prononciacion

lengadocian, gascon /uβliˈɣat/, /uβliˈɣat/

provençau /obliˈgat/, /obliˈgat/

Sillabas

o|bli|gat

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
	Singular	Plural
Masculin	obligat	obligats
	[uβliˈɣat]	[uβliˈɣats]
Femenin	obligada	obligadas
	[uβliˈɣaðo̞]	[uβliˈɣaðo̞s]

obligat

1. Ligat per una obligacion.
2. Qu'es d’usança, qu'òm pòt pas se'n dispensar ; obligatòri.
3. Deveire.
4. Constrench.
5. (Musica) Qualifica la partida qu'òm poiriá pas levar sens gastar l'armonia e subretot sens avalir lo cant.

Sinonims

• forçat
• obligatòri

Parents

• obligacion
• obligant

Traduccions

alemand: zwangsläufig (de), notwendig (de), verbunden (de) anglés: obliged (en), grateful (en) basc: catalan: obligat (ca), agraït (ca), deutor (ca)

espanhòl: obligado (es), necesario (es) francés: obligé (fr), reconnaissant (fr), débiteur (fr) italian: obbligato (it), costretto (it) portugués: obrigado (pt), preciso (pt), compelido (pt)

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
obligat	obligats
[uβliˈɣat]	[uβliˈɣats]

obligat masculin, (femenin: obligada)

1. Se ditz de la persona qu'òm recebèt un servici, e per qui òm es reconeissent.
2. (per extension) Lo a qui òm a donat un avantatge, una favor, per a qui òm es deveire.
3. Debitor, lo que pòrta sa caucion.

Forma de vèrb

obligat

1. participi passat al masculin singular de obligar.

Catalan

Etimologia

De obligar.

Prononciacion

Oriental: central /uβɫiˈɣat/, /uβɫiˈɣat/, balear /obbɫiˈɣat/, /obbɫiˈɣat/, /ubbɫiˈɣat/, /ubbɫiˈɣat/

Occidental: /oβɫiˈɣat/, /oβɫiˈɣat/

Sillabas

o|bli|gat

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
	Singular	Plural
Masculin	obligat	obligats
Femenin	obligada	obligades

obligat

1. obligat ^(oc)

Forma de vèrb

obligat

1. participi passat al masculin singular de obligar.