peniténcia
Occitan
Etimologia
Del latin paenitentia « repentiment, peniténcia » », de paenitens « pénitent », participi present actiu del vèrbe paeniteo (« plànher »).
Prononciacion
/peniˈtensjo̞/ França (Bearn) : escotar « peniténcia »
Sillabas
pe|ni|tén|cia
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| peniténcia | peniténcias |
| [peniˈtensjo̞] | [peniˈtensjo̞s] |
penténcia femenin
- Repentida seguida d’expiacion, pentiment d’aver ofensat Dieu.
- Anar portar sos pecats al tribunal de la peniténcia.
- Çò que lo prèire ordona en satisfaccion dels pecats que li foguèt confessats.
- Son confessor li donèt per peniténcia un Pater e un Avè.
- Austeritats que s’impausa volontàriament per l’expiacion de sos pecats.
- La quaresma es un temps de peniténcia.
- Punicion impausada per una deca.