venerar

Occitan

Etimologia

Del latin venerari de Veneris, «Vènus».

Prononciacion

/βeneˈɾa/, /βeneˈɾa/, provençau /veneˈʀa/, /veneˈʀa/ França (Bearn) : escotar « venerar »

Sillabas

ve|ne|rar

Vèrb

venerar

1. Far un culte a un dieu, a un sant o a de causas santas o sacradas; adorar.
2. (figurat) Aver un ligam o un respècte prigond per una persona.

Derivats

• venerable
• veneracion

Sinonims

• adorar
• onorar
• reverar
• asorar

Traduccions

alemand: anbeten (de), verehren (de), vergöttern (de) anglés: venerate (en), adore (en), worship (en) basc: catalan: adorar (ca), venerar (ca)

espanhòl: adorar (es), venerar (es) francés: vénérer (fr) italian: adorare (it), venerare (it) portugués: venerar (pt), idolatrar (pt), reverenciar (pt)

Conjugason

Lengadocian

Infinitiu	venerar
Gerondiu	venerant
Participi passat
	singular			plural
masculin	venerat			venerats
femenin	venerada			veneradas
Mòde indicatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	venèri venère	venèras	venèra	veneram	veneratz	venèran
Imperfach	veneravi	veneravas	venerava	veneràvem	veneràvetz	veneravan
Preterit	venerèri	venerères	venerèt	venerèrem	venerèretz	venerèron
Futur	venerarai	veneraràs	venerarà	venerarem	veneraretz	veneraràn
Condicional	venerariái	venerariás	venerariá	venerariam	venerariatz	venerarián
Mòde subjonctiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Present	venère	venères	venère	venerem	veneretz	venèren
Imperfach	venerèssi	venerèsses	venerès venerèsse	venerèssem	venerèssetz	venerèsson
Mòde imperatiu
nombre	singular			plural
persona	primièra	segonda	tresena	primièra	segonda	tresena
	ieu	tu	el ela	nosautres nosautras	vosautres vosautras	eles elas
Afirmatiu	—	venèra !	—	venerem !	veneratz !	—
Negatiu	—	venères pas !	—	venerem pas !	veneretz pas !	—
Nòtas