escòrta

Occitan

Etimologia

De l'italian scorta part. pass. femm. de scortare «guidar», «acompanhar»

Prononciacion

/esˈkɔɾto̞/, /esˈkɔɾto̞/ provençau /esˈkɔʀto̞/, /esˈkɔʀto̞/ França (Bearn) : escotar « escòrta »

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
escòrta	escòrtas
[destructrises]	[esˈkɔɾto̞]

escòrta femenin

1. (militar) Tropa sovent armada que van a costat una persona, un carreg, dels bagatges per los aparar o los susvelhar pendent lo caminament.
2. (militar, marina) Naviri de guèrra que costeja, per l'escortar, de naus de transpòrt, de merça, etc.
3. Cortègi que se forma per onorar una persona.

Sinonims

• escortaire

cortègi

• acompanhada

Traduccions

persona qu'acompanha per assegurar la seguretat
alemand: Eskorte (de), Geleit (de) anglés: escort (en) basc: catalan: escorta (ca)	espanhòl: escolta (es) francés: escorte (fr) italian: scorta (it) portugués: escolta (pt)

Forma de vèrb

escòrta

1. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de escortar
2. Segonda persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de escortar