perfèct
Occitan
Etimologia
Deu latin perfectus.
Prononciacion
- lengadocian /peɾˈfɛkt/
- provençau /peʀˈfɛkt/
Adjectiu
perfèct (provençau) , (lengadocian)
| Declinason | ||
|---|---|---|
| Singular | Plural | |
| Masculin | perfèit | perfèctes |
| [peɾˈfɛkt] | [peɾˈfɛktes] | |
| Femenin | perfècta | perfèctas |
| [peɾˈfɛkto̞] | [peɾˈfɛkto̞s] | |
- Que ten totas las qualitats, sens pas cap de defaut.
- Qu'es complit dans son genre; qu'es al mai naut de l’escala de las valors.
- Qu'es complet, total.
- Que respond exactament, estrictament a un concèpte.
Variantas dialectalas
Sinonims
Sinonims
Derivats
Parents
Locucions derivadas
Traduccions
Nom comun 1
perfèct (provençau) , (lengadocian)
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| perfèct | perfèctes |
| [peɾˈfɛkt] | [peɾˈfɛktes] |
- (Conjugason, Linguistica) Temps de l’indicatiu o del subjontiu que marca una accion passada, per rapòrt al moment ont òm parla. Ensemble de formas verbalas indicant un estat present resultant d’una accion anteriora.
- Çò qu'es perfèct.
Variantas dialectalas
Sinonims
conjugason
Locucions derivadas
Traduccions
Nom comun 2
perfèct (provençau) , (lengadocian) ; (femenin: perfècta)
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| perfèct | perfèctes |
| [peɾˈfɛkt] | [peɾˈfɛktes] |
- (Religion) Pels catars, cresent qu'aviá recebut lo batisme de l’esperit, lo consolament, e que cercavan de biais permanent la perfeccion.