potentat

Occitan

Etimologia

Del latin potentatus « poténcia », de potens, «potent»

Prononciacion

lengadocian, gascon /putenˈtat/, /putenˈtat/

provençau /putẽⁿˈta/, /putẽⁿˈta/

Nom comun

potentat masculin, (femenin: potentada)

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
potentat	potentats
[putenˈtat]	[putenˈtats]

1. (politica) Persona que ten la poténcia sobeirana dins un grand Estat.
2. Personatge que ten un poder excessiu de per sa situacion economica, ierarquica o sociala.

Parents

• potent
• omnipotent

Sinonims

Persona que ten lo poder absolut

• despòta
• monarca
• tiran

Persona que ten un poder excessiu

• cacic
• magnat
• nabab

Traduccions

alemand: Machthaber (de) anglés: potentate (en) basc: catalan: potentat (ca)

espanhòl: potentado (es) francés: potentat (fr) italian: potentato (it) (sobeiran), potente (it) portugués: potentado (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin potentatus « poténcia », de potens, «potent»

Prononciacion

/putənˈtat/, /putənˈtat/

Nom comun

potentat masculin, (femenin: putentada)

Declinason
Singular	Plural
potentat	potentats

1. potentat ^(oc)

Francés

Etimologia

Del latin potentatus « poténcia », de potens, «potent»

Prononciacion

/putənˈtat/, /putənˈtat/

Nom comun

potentat masculin

Declinason
Singular	Plural
potentat	potentats

1. potentat ^(oc)