solitari

Occitan

Etimologia

Del latin solitarius.

Prononciacion

lengadocian /suli'taɾi/, /suli'taɾi/, provençau /suli'taʀi/, /suli'taʀi/

Sillabas

so|li|ta|ri

Adjectiu

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
	Singular	Plural
Masculin	solitari	solitaris
	[suli'taɾi]	[suli'taɾis]
Femenin	solitària	solitàrias
	[suli'taɾio̞]	[suli'taɾio̞s]

solitari

1. Qu'es sol; que viu dins la solitud.
2. Qualifica un lòc desèrt, un lòc alunhat del comèrci del mond.

Derivats

• abelha solitària
• lop solitari
• plaser solitari
• solitàriament
• vèrm solitari

Sinonims

Que viu dins la solitud

• solàs
• solèc
• solet

Per calificar un lòc desèrt

• abandonat
• retirat
• salvatge

Traduccions

alemand: Einsiedler (de) anglés: solitary (en) basc: bakarti (eu) catalan: solitar (ca)

espanhòl: solitario (es) francés: solitaire (fr) italian: solitario (it) portugués: solitário (pt)

Nom comun

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular	Plural
solitari	solitaris
[suli'taɾi]	[suli'taɾis]

solitari masculin

1. (religion) (equivalent femenin: solitària) Anacorèta o monge que viu dins la solitud.
2. (per extension) (equivalent femenin: solitària) Quina que siá persona que viu dins la solitud, que viu fòrça retirat.
3. (joielariá) Diamant montat sol sus una baga.
4. (jòcs de carta) Jòc de cartas que se jòga sol.

Sinonims

Religiós que viu dins la solitud

• anacorèta
• ermita