confirmacion

Occitan

Etimologia

Del latin confirmatio

Prononciacion

/kuɱfiɾmaˈsju/, /kuɱfiɾmaˈsju/, provençau /kũⁿfiʀmaˈsjũⁿ/, /kũⁿfiʀmaˈsjũⁿ/

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
confirmacion	confirmacions
[kuɱfiɾmaˈsju]	[kuɱfiɾmaˈsjus]

confirmacion femenin

1. Çò que fa una causa fèrma e establa.
   • La confirmacion d’un jutjament, d’un arrèst. Obténer de letras de confirmacion.
2. Certitud que s'aquerís una causa qu'aviá ja esta donada de verai.
   • La confirmacion d’una novèla. La confirmacion d’una promesa.
3. (retorica) Partida del discors oratòri que seguís lo raconte e per que se pròva çò que s'acaba d’avançar.
4. (cristianisme) Sacrament en que los crestians, a la recepcion del Sant Esperit amb l’abondància de sos dons, son confirmats dins la gràcia recebuda al bateg.
   • Lo sacrament de confirmacion.

Sinonims

• ratificacion

Traduccions

alemand: Bestätigung (de) anglés: confirmation (en) basc: berrespen (eu) catalan: confirmació (ca)

espanhòl: confirmación (es) francés: confirmation (fr) italian: conferma (it) portugués: confirmação (pt)