triomf

Occitan

Etimologia

Del latin triumphus

Prononciacion

/tɾiˈumf/, /tɾiˈumf/, procençau /tʀiˈũⁿf/, /tʀiˈũⁿf/

Sillabas

tri|omf

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
triomf	triomfs
[tɾiˈumf]	[tɾiˈumfs]

triomf masculin

1. (Antiquitat) Pels Romans, onor balhat a de generals d’armada après de grandas victòrias, e se realizava per una intrada pomposa e solemna dins Roma.
2. (figurat) Acuèlh amb grandas mòstras de jòia, d'estrambòrd, d’entosiasme, etc.
3. (corrent) Victòria, grand succès militar.
4. (corrent) Succès manifèst que s'obten dins las letras, las arts ; e mai generalament tota mòstra d'avantatge que s'obten sus qualqu’un.
5. (per extension) Causa en que qualqu’un fa grand succès.
6. (per extension) Victòria qu’una causa preval sur una autra.
7. (jòc de cartas) Atot.

Variantas dialectalas

• trionf
• trionfe
• triomfe

Derivats

• triomfar
• triomfal
• triomfador
• triomfant

Traduccions

alemand: Triumph (de) anglés: triumph (en) basc: garai (eu) catalan: triomf (ca)

espanhòl: triunfo (es) francés: triomphe (fr) italian: trionfo (it) portugués: triunfo (pt)

Catalan

Etimologia

Del latin triumphus

Prononciacion

Espanha (Barcelona) : escotar « triomf »

Prononciacion

/tɾiˈoɱf/, /tɾiˈoɱf/

Sillabas

tri|omf

Nom comun

Declinason
Singular	Plural
triomf	triomfs
[tɾiˈoɱf]	[tɾiˈoɱfs]

triomf masculin

1. triomf ^(ca)